Patronat medialny:
  
PRZECZYTAJ RECENZJĘ PRASOWĄ TEJ KSIĄŻKI -otwórz-
Czym jest Huna? Wiemy o niej na pewno, że jest wiedzą tajemną. Wiemy też, że pochodzi z Hawajów. I z całą pewnością ma coś wspólnego z szamanizmem i duchowością. Huna to miłość, tęcza, taniec hula, mit i magia. Huna to nasze życie. Jeśli chcesz wiedzieć więcej niż przypadkowy turysta zafascynowany zmysłowym tańcem, z niedowierzaniem patrzący na chodzących po ogniu kahunów - sięgnij po tę książkę.
Bowiem jest wyjątkowa - nie zajmuje się techniką i zdobyczami XX wieku, nie ma w niej komputerów i Internetu, telefonów komórkowych ani ulubionych seriali, a jednak fascynuje i skutecznie może zmienić Twoje życie. I na pewno będzie to dobra zmiana. Możesz się wiele nauczyć. Możesz potraktować tę książkę jako doskonały podręcznik do nauki języka światła - języka hawajskiego. To jedyny na rynku księgarskim taki podręcznik!
Lektura ta pozwoli Ci na przeżycie wspaniałej podróży, w której odkryjesz swoją własną magię codziennego życia. Wsparciem w tej podróży może być jedynie Twoja własna intuicja. To ona zaprowadzi Cię do Twojej własnej tajemniczej wyspy raju... Spis treści:
Podziękowania....7
Prolog.....9
1. Ukryte światło.....15
2. Kontrast świateł......41
3. Moc Many.......63
4. Uprawianie magii......83
5. Wyprawa do Umysłu Światła........99
6. Otwieranie kolorów światła: taniec hula.........121
7. Tworzenie tęcz: Huna miłości.........141
8. Nocne światła na plaży: poza czasem i śmiercią.........163
9. Bogowie spływający w dół tęczy: mit i magia...........189
10. Rozświetlanie szlaków: pielgrzymka po Hawajach.............213
11. Jakość światła.......235
Przypisy........255
Słowniczek.........263
Źródła na temat Huny...........273 Fragment:
A ohe pau ka ike i ka hlau hookhi.
Całej wiedzy nie naucza się w jednej szkole.
PRZYSŁOWIE HAWAJSKIE
Mimo że w języku angielskim jest tylko jedno słowo na określenie wiedzy, nasze zgłębianie Huny będzie bogatsze dzięki rozróżnieniu dwóch rodzajów wiedzy: wiedzy świętej i wiedzy kulturowej. Mieszkańcy Wysp Chatham – znajdujących się po przeciwnej stronie Polinezji, patrząc od strony Hawajów – poetycznie wyrazili to rozróżnienie między dwoma rodzajami wiedzy, dzieląc swą historię na dwa okresy, znane jako „Chmury Wietrzne” i „Słuchanie Uszami”. Jak napisała znawczyni mitologii Katherine Luomala: „Legendy o ludziach i wydarzeniach z wcześniejszego okresu Chmur Wietrznych zostały im przyniesione, jak twierdzą sami wyspiarze, z Hawaiki, ojczyzny przodków. W okresie Słuchania Uszami tradycje mówią o życiu po osiedleniu się na Wyspach Chatham, a legendy te zostały zasłyszane później i wyraźniej niż te, przeniesione w dawnych czasach i z daleka, z Hawaiki, jak mgliste chmury niesione wiatrem”.
Chmury Wietrzne symbolizują świętą wiedzę, która zwykle bierze swój początek w zamierzchłych czasach i opiera się na starożytnym sposobie wzrastania ku Bogu. Święta wiedza zawarta jest we wszystkich tradycjach religijnych i zawsze określa podobne zasady. Podkreślone są takie cechy jak współczucie i dobra wola, podobnie jak bycie częścią większej całości. Słuchanie Uszami reprezentuje wiedzę kulturową, która ma charakter bardziej współczesny i zróżnicowany w różnych miejscach na całym świecie zgodnie z cechami, które w każdej kulturze uważa się za istotne.
Na Hawajach stara i święta wiedza jest zwykle uważana za ważniejszą niż wiedza kulturowa, choć ta druga może stanowić drogę prowadzącą do pierwszej. Kluczem jest ich rozróżnienie. W Polinezji, na przykład, wysoką wartość kulturową nadaje się gościnności, a polinezyjska gościnność jest legendarna: gości należy zaprosić do domu, nakarmić i zaproponować im miejsce, gdzie mogą się zatrzymać. Powinna towarzyszyć temu dobra wola, nawet jeśli wyrażona w innej formie niż tradycyjna gościnność poliezyjska, według której gościom często zapewnia się na noc towarzystwo: pewien Tahitańczyk sądził, że urażone spojrzenie jednego z misjonarzy znaczyło, iż chciał on dwie kobiety, a nie jedną!
Gościnność łączy się również ze świętą rośliną taro, z której zrodziła się ludzkość. Według misjonarza Henry’ego Lymana, pierwsze dziecko bogini ziemi (Papa) urodziło się bez rąk i nóg i zostało nocą pogrzebane. Następnego ranka pojawiła się łodyga i liście rośliny taro, a jej partner Wakea, bóg nieba, nazwał je Hloa. Następne dziecko bogini Papa, człowieka, nazwano imieniem tej rośliny.2 Mówi się, że rasa hawajska pochodzi od drugiego Hloa, natomiast pierwszy Hloa, roślina taro, wciąż jest podstawowym pożywieniem Hawajczyków, uprawianym na licznych loi (nawadniane pola) na terenie wysp, stanowiąc także główny element gościnności. Obecnie gościom okazuje się życzliwość poprzez jak najobfitszy poczęstunek. Pewien hawajski pisarz powiedział: Jedzenie było przyjemne. Człowiek odczuwał bliższy kontakt z drugim człowiekiem, kiedy napełnił swój Çpu [brzuch].
Choć taka wiedza kulturowa nie może sama przez się doprowadzić człowieka do szczęścia określanego jako la‘a kea, co, jak wspomniano już wcześniej, znaczy także „święte światło” bądź święta wiedza, to jednak może posłużyć za prowadzącą do niego bramę. Nikt nie odwraca się od przyjaciela – a nawet od obcego – który staje w drzwiach. Ważne, by podzielić się tym, co się ma, bo skąd możesz wiedzieć, kim naprawdę ktoś jest? Na przykład, bogini Pele podobno pojawia się czasem jako kobieta potrzebująca pomocy. Jeśli nie pomożesz jej, swemu gościowi, i odmówisz bogini, nie zdasz ważnego testu duchowego. Stąd też zasadą hawajskiej gościnności jest traktowanie wszystkich w sposób uznający ukrytego w ich wnętrzu boga czy boginię. Kiedy zdasz taki duchowy egzamin i pokażesz swoją wartość, podnosi się jakość wiedzy, w którą możesz zostać wtajemniczony. Zstępuje na ciebie z wyższych i jaśniejszych rejonów, czasem w postaci deszczu światła, z którym nie wiesz, co masz począć!
Inaczej jest w przypadku zachodniej wiedzy kulturowej – która stała się tradycją dominującą na świecie – nie służy ona za bramę prowadzącą do świętej wiedzy. Właściwie, według jej twierdzeń, święta wiedza nie jest ważna. Na przykład, kiedy uczyłam się w szkole geometrii pitagorejskiej, Pitagoras jawił się jako niewyraźna postać, która robiła coś dziwnego z trójkątami. Nie uczyliśmy się o świętych zasadach, według których żył i nauczał; zajmowaliśmy się tylko nudnymi liczbami. Tak samo było w przypadku religii, gdzie dowiedziałam się o różnych wierzeniach, ale nigdy nie uczono mnie o wadze posiadania wiary. Konsekwencje są bardzo poważne. Ponieważ nie mamy pojęcia o konieczności doświadczania sacrum, często nie wiemy, jak to robić. Stąd często podejmujemy decyzje w swojej głowie, a nie w sercu. W ten sposób rzeki są zanieczyszczane i wybuchają wojny.
Jak się przekonamy, niektóre aspekty zachodniej wiedzy kulturowej – takie jak wysoka wartość przypisywana osądzaniu tego, co dobre, a co złe, a także znajomości „faktów” – w rzeczywistości zagradzają drogę naszej świętej wiedzy. Aby pozbyć się takich łusek z oczu, musimy zrozumieć źródła naszej wiedzy, aby móc uświadomić sobie, że mają charakter kulturowy, a nie naturalny. (Mówiąc „my” albo „nasz”, mam na myśli główny nurt zachodnich doświadczeń i uwarunkowań kulturowych.) Porównanie naszej wiedzy do tradycyjnej wiedzy hawajskiej – gdzie nie istnieje rozdział między wiedzą kulturową i świętą – to dobry sposób, by to osiągnąć. Przekonajmy się więc, w jaki sposób każda kultura wyplata swoje własne tęcze światła.
Zacznijmy od przyjrzenia się światu z punktu widzenia tradycyjnej hawajskiej postaci, wciąż obecnej na dzisiejszych Hawajach: kahuna albo szaman, który świadomie trzyma się „starych sposobów”. Kahuna znajduje się w centrum magicznego wszechświata, w którym wszystko jest ze sobą połączone. On sam jest magią, połączoną z siłą przenikającą wszystko i stąd zdolną do rozwierania kosmosu za pomocą swej wiedzy i rozjaśniania go. Doświadczenie kahuny daje wyraz kilku z wielu znaczeń słowa ao, oznaczającego zarówno „świat” i „światło”, jak i „oświecenie”. Wszystkie manifestacje światła, jakich doświadcza, są oznakami jego many, czyli mocy. Kahuna to osoba wolna i elastyczna, która wie, że może przyjąć i wykorzystać nowe okoliczności i idee, więc nie upiera się, by wszystko toczyło się według jego zamysłu.
Dla kahuny cała natura jest jego rodziną, a wszystko, co się dzieje w jego otoczeniu ma związek z nim samym. Jeśli o czymś pomyśli, a jakieś zwierzę przetnie mu drogę, traktuje to jako wiadomość dla siebie. Bogowie zjawiają się w wielu różnych postaciach i wszystko jest oznaką Boga. Kahuna sam decyduje, których bogów manifestuje i kiedy.
Wszystko jest znaczące. Już samo imię kahuny niesie przesłanie, imiona innych ludzi również, nazwy miejsc zawierają w sobie jakąś wiadomość, sny są znakami. Każdy rodzaj pogody to jakiś sygnał: kiedy pada deszcz, jest to znak, że kahunę – lub kogoś mu bliskiego – przepełniają emocje; jeśli jest to pewien określony rodzaj deszczu – łagodna, lekka mgiełka – oznacza to, że jego modlitwa została wysłuchana.
Dla porównania, przeciętny mieszkaniec Zachodu z pewnością nie czuje się centrum wszechświata, który jest olbrzymi. Istnieją niezliczone galaktyki, Układ Słoneczny to tylko cząstka jednej z nich, Ziemia to tylko jedna ze znajdujących się w nim planet, na której znajduje się tak wiele krajów. I oto on, w jednym z tych krajów, może w jakimś mieście, jedna osoba wśród wielu innych. Porusza się w ogromnym i złożonym świecie, nad którym nie ma zbyt wielkiej kontroli.
Wszystko jest odrębne i bezładne. Znaczy to, że wszystko jest oddzielone od siebie nawzajem, w różnych kategoriach. Wszystko jest oddzielone również od niego: natura, inni ludzie, nawet Bóg. Nawet jeśli wierzy w Boga – a w pewnym sensie wierzy – chrześcijański Bóg jest oddzieloną, odrębną postacią, przebywającą w innym królestwie. Kiedy coś mu się przytrafia, zwykle nie ma to żadnego głębszego znaczenia. Musi chodzić do pracy, która prawdopodobnie nie sprawia mu przyjemności, żeby zarabiać pieniądze, którymi opłaca rachunki i podatki. Mógłby być jak Joe Banks w filmie Joe Versus the Volcano (Joe kontra wulkan). Zanim wyrusza w nieznany świat (i pływa po Pacyfiku z kobietą swoich marzeń), symbolicznie gubi podeszwę buta. Tkwi w biurze, pozbawiony swej podeszwy, czyli „duszy”*. Być może z tego powodu musi poczuć, że panuje nad swoim życiem, a nie jest dość elastyczny lub otwarty, by poświęcić czas nowym sprawom i nowym ludziom.
Kahuna i Joe Banks reprezentują dwa systemy kulturowe, których rezultatem są całkowicie odmienne sposoby doświadczania świata. Są tak różne, że jeśli zawsze doświadczałeś tylko jednego z nich, podobnie jak inni ludzie, których znasz, możesz przeżyć całe życie (i wiele osób tak właśnie robi), nawet nie wiedząc, że istnieje inny sposób patrzenia na wszechświat i doświadczania go.
Dla wzmocnienia rozwoju swego kulturowego postrzegania świata, możemy przyjrzeć się dokładniej kilku elementom, składającym się na wiedzę kulturową. Wśród nich znajdują się fundamentalne założenia zakodowane w języku i w systemach wierzeń wyrażanych przez mity i historie o stworzeniu. Porównując nasze założenia z założeniami innej kultury, nasz własny ogląd świata stanie się dla nas znacznie wyraźniejszy. Tylko wtedy będziemy mogli stwierdzić, czy chcemy się ich trzymać, czy nie! |
